W czasie kampanii wyborczej można obiecać wiele, można chwalić się podpisaniem super umów z pracodawcami, które maja już teraz, już zaraz dać miejsca pracy ON. Warto też podkreślić o nowych projektach dostępności, które już za kilka lat diametralnie zmienią życie osób niepełnosprawnych. Niestety mam już swoje lata i nie wierzę, młodsi czytelnicy mogą dać wiarę, starci pewnie przytakną, że zmiany można uznać za minimalne.

„Sukcesy” w promocji zatrudnienia i aktywizacji zawodowej osób niepełnosprawnych

Źródło: Raport Centralnego Instytutu Ochrony Pracy – Państwowy Instytut Badawczy z analizy aktualnego stanu rozwiązań z zakresu aktywizacji zawodowej osób niepełnosprawnych, przeglądu dobrych praktyk, diagnozy potrzeb i barier oraz rekomendacje dla modelu wsparcia osób niepełnosprawnych w środowisku pracy (https://www.pfron.org.pl/fileadmin/Projekty_UE/CIOP/Raport_projekt_model_wsparcia.pdf)

Z wykresu wynika, że najwięcej miejsc pracy dla ON było w …2008 r. a w 2011 r. zatrudnionych było tyle samo OzN co w 2017 r. Można też zauważyć, że rosnący, i uwypuklany przez Rząd, wzrost zatrudnienia wyrażony w % wynika w znacznym stopniu ze spadku liczby samych ON (medialnie znane jest to jako „uzdrawianie w ZUS”), nie zaś skokowego wzrostu liczby stanowisk pracy czy „skuteczności programów”.

…ale jest lepiej i jesteśmy w Europie!

Tak mogłaby zawołać Minister Rafalska, gdyby tylko nie przeniosła się do Brukseli. Przed swoim odejściem podała jednak ciekawe dane. Oświadczyła mianowicie, iż sukcesem jest, że 28 proc. osób niepełnosprawnych jest aktywnych zawodowo, ale w grupie np. osób z dysfunkcjami wzroku już tylko 17 proc. pracuje. Spójrzmy na dane z 2011, wzrost zatrudnienia w ciągu 8 lat wyniósł…. 1,5 %. I to tylko dlatego, że liczba przyznawanych orzeczeń o niepełnosprawności zmniejsza się, polecam zapoznać się z danymi ZUS.

Źródło: https://www.gazetaprawna.pl/artykuly/1401877,rafalska-28-proc-osob-niepelnosprawnych-jest-aktywnych-zawodowo.html

Dlatego trzeba aktywizować, aktywizować! Czy aby na pewno?

W ramach podsumowania oddam głos profesorowi Waldemarowi Urbankowi i przytoczę wyniki jego badań z 2018 r.

Łącznie przebadano 3720 osób niepełnosprawnych (próba brutto). […] Po pierwsze, badana zbiorowość jest silnie spauperyzowana ekonomicznie, co stanowi główna barierę w zakresie możliwości zaspokajania potrzeb o charakterze pozaegzystencjalnym.  Po drugie, udziałem badanej zbiorowości są, w stopniu wykraczającym poza wskaźniki zidentyfikowane w badaniach populacji ogólnopolskiej, procesy marginalizacji, wykluczenia społecznego, wycofania społecznego.  […]. Mamy zatem kategorię respondentów, którzy deklarują wprost brak zainteresowania zdobyciem i wykonywaniem pracy i niewiele mniej liczną kategorię badanych, których determinacja w zakresie aktywności zawodowej jest na tyle duża, że podejmują ,,pracę na czarno”. […]. Otóż, można przyjąć w pewnym uproszczeniu, że brakuje w badanej zbiorowości adresata, np. różnorodnych form aktywizacji zawodowej, bowiem dominują wśród badanych albo ci, którzy całkowicie są pasywni w omawianym względzie, albo ci, których w żaden sposób aktywizować nie trzeba.

Źródło: prof. Waldemar Urbanek,   Aktywność Zawodowa Osób z niepełnospatwnością w wymiarach ich jakości życia w świetle badań (http://cejsh.icm.edu.pl/cejsh/element/bwmeta1.element.desklight-f0291797-4244-411f-aeda-d9ef37bc581e/c/PP_2018_1-139-153.pdf)

Wnioski pozostawiam, każdemu wedle własnych odczuć, do zaznaczenia na karcie do głosowania .


Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *